காந்தியை கொன்றது யார் ? ஏன் ?

காந்தி பிறந்த அன்று டிஸ்கவரியில் ஒரு டாக்குமெண்டரி ஒளிபரப்பினார்கள்..அதில் இருந்து எனக்கு தெரியவந்த விஷயம் இது...பலரை கேட்டேன், ஆனால் அவர்களுக்கு இது புதிய செய்தியாகத்தான் இருந்தது...

காந்தி உண்ணாவிரதம் இருந்தார்..அந்த சமயத்தில் காலை பிரார்த்தனையின்போது இந்து மகாசபையை சேர்ந்த நாதுராம் வினாயக கோட்சேவால் கொல்லப்பட்டார்...

அவர் ஏன் உன்ணாவிரதம் இருந்தார் என்பது நிறைய பேருக்கு தெரியாத விஷயமாக உள்ளது..

இந்திய பாக்கிஸ்தான் பிரிவினைக்கு பிறகு இந்திய - பிரிட்டன் கூட்டு கருவூலத்தில் இருந்த 550 மில்லியன் டாலர் தொகையை பாக்கிஸ்தானுக்கு சரிபங்கு அளிக்கவேண்டும்...இதுதான் அவரது உண்ணாவிரதத்தின் நோக்கம்..

உத்தரவிட்டவர் வீர் சாவர்க்கர்...

முதலில் முயற்ச்சி செய்தவர் இந்து மகாசபையை சேர்ந்த கோபால் கோட்சே ( நாதுராம் வினாயக கோட்சேயின் சகோதரர்).

அவர் துப்பாக்கியோடு சென்று நின்றிருந்த சன்னல் உயரமாக இருந்ததால் சுட முடியவில்லை. திரும்பிவிட்டார்...

பிறகு குழுவில் இருந்த வேறொருவர் முயற்ச்சி செய்து அது தோல்வியில் முடிந்தது...

அடுத்த நாள் இந்து மகாசபையை சேர்ந்த நாராயண் ஆப்தேயின் திட்டப்படி, நாதுராம் வினாயக கோட்சே, காந்தியின் முன் மண்டியிட்டு வணங்கி, துப்பாக்கியை முழக்கினார்...

மகாத்மா எனும் விடிவெள்ளி மறைந்தது.....

EDS நிறுவன ரெபரல் வேலை வாய்ப்புகள்

அனைவருக்கும் வணக்கம்....

ஈடிஎஸ் ஒரு சிறந்த நிறுவனம் என்று தெரியுமில்லையா....அதில் பல்வகை பணிகள் உருவகியுள்ளன...

1.டெவலப்மெண்ட்
2.டெஸ்டிங்
3.சேப் (SAP)

மேலும் பல துறைகளில் இருக்கின்றன...

கீழுள்ள சுட்டியை திறந்து பார்த்தால் மேலதிக தகவல் கிடைக்கும்...

http://www8.evilshare.com/911bc9fc-a57c-1029-9802-00a0c993e9d6

வாழ்த்துக்கள்...

அய்யோ மிஸ்ஸாகிப்போச்சே...

பப்ளிக் எக்ஸாம் - பப்ளிக் எக்ஸாம் என்று பூச்சாண்டி காட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்...

கடைசியில் ஒரு நாள் வந்தேவிட்டது....

நான் அவ்வளவு இண்டலிஜெண்டலி மாணவன் இல்லை என்றாலும் ஏதோ ஒப்பேத்துவேன்....

கெமிஸ்டரி தேர்வு...

பிராக்டிக்கல் மதிப்பெண் ஐம்பது எடுத்தாகிவிட்டது...இனி வெறும் இருபது மதிப்பெண்கள் எடுத்தால் பாஸ்....( நமது டார்கெட் பாஸ் தானுங்கோ எப்போதும்)...

எங்கள் பள்ளியில் பிட் அடிப்பது மிக கடினமான காரியம்...

படித்ததை கொண்டு சுறுசுறுப்பாக எழுத ஆரம்பிக்கிறேன்.....ஒரு ஐம்பது மதிப்பெண் தேறும் அளவில் எழுதிவிட்டேன்....மனது விரைவாக கணக்கு போடுகிறது....பிராக்டிக்கல் 50, இதில் ஒரு 50. ஆக மொத்த மதிப்பெண் 200 க்கு 100...அருமை....

பரிட்சை கிட்டத்தட்ட முடியும் தருவாயில் இருக்கிறது....

என் விடுதி நன்பன் சபரி....கோழித்திருடன் போல் முழிக்கிறான்....

நானோ பேப்பரை கட்டும் தறுவாயில் இருக்கிறேன்....என்னடா என்றேன்...கிசுகிசுப்பாக....

ஒன்னும் எழுதலைடா...பத்து மார்க் தான் வரும் போல இருக்கு....என்று தொப்பலாக நனைந்த சட்டையோடு பேக்கு போல் பார்க்கிறான்....

உடனடியாக ஒரு முடிவெடுத்தேன்....என் அடிஷினல் ஷீட்டை அவனிடம் கொடுத்து கட்டுமாறு கூறிவிட்டேன்....அதி இருபது மதிப்பெண் வரும் வகையில் எழுதி இருந்தேன்....

ஆக...அவனும் பாஸாகிவிடுவான் என்பது என் மனக்கணக்கு.......

தேர்வு முடிவுகள், நான் கெமிஸ்டரியில் இருநூறுக்கு 80....

அவன் இருநூறுக்கு 70....

நாங்கள் இருவரும் பாஸ்......................ஹுர்ரே................

என்ன ஒரு பிரச்சினை...என்னால் பி.இ (Engineering) போக முடியவில்லை....

கெமிஸ்டரியில் மதிப்பெண் குறைவு என்பதாலா....

அடப்போங்க நீங்க வேற....

பி.இ போகவேண்டும் என்றால் எண்டரண்ஸ் (Entrance Exam) எக்ஸாம் எழுதனுமாமே....

நான் அதுக்கு அப்ளை பண்ண மறந்துட்டேங்க.....

மன்னிக்காமல், நாலுவருடம் பேசாமல்..

பள்ளிப்பருவத்தில் யாரிடமாவது மனஸ்தாபம் அல்லது சண்டை போட்டுக்கொண்டு பேசாமல் இருந்து இருக்கிறீர்களா ? நான் இருந்திருக்கிறேன்...

இப்போது நினைத்தால் இதைவிட முட்டாள்தனமாக ஏதேனும் செய்திருக்கிறேன் என்றால் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது...அதாவது முட்டாள்தனங்களிலேயே முதன்மை முட்டாள்தனம்..

இனிமையான ஒரு நன்பனை இழந்து இருக்கிறேன்...ஆண்டுக்கணக்கில்...

விஷயம் இதுதான்....

என் நன்பன் சேவியர் என்பவன், என்னுடன் ஆரம்ப காலத்தில் இருந்தே உள்விடுதியில் படிப்பவன்....ஒன்றாக உணவு, ஒன்றாக விளையாட்டு, ஒன்றாக படிப்பது என்று எல்லா விதத்திலும் தோழன்...

நாங்கள் உயரமாக இருப்பதால் வாலிபால் மற்றும் பேஸ்கட் பால் விளையாட்டை தேர்வு செய்தோம்...அவன் சிறந்த ஹாக்கி வீரன் எனினும் கோச்சிடம் அடம் பிடித்து சண்டை போட்டு உண்ணாவிரதம் இருந்து பேஸ்கட் மற்றும் வாலியில் இனைந்தான்...

மாயவரம் அவன் சொந்த ஊர்.....

ஒரு சிறிய சண்டைதான்...என்ன என்றால், வருடா வருடம் பாதிரியாரின் பிறந்த நாளுக்கு ஒரு திரைப்படம், கேட்டை விட்டு வெளியே சென்று பார்க்கலாம்...

அந்த நாளில், கடலூரில் நீயூசினிமா, கிருஷ்னாலயாவில் ஏதாவது நல்ல புதிய திரைப்படம் ஓடும்...வருடத்துக்கு ஒரு முறை மட்டுமே நிகழும் நிகழ்வு இது...

இந்த நாளுக்காக ஆறுமாதத்துக்கு முன்பே பிளான் செய்வோம்...காசு சேர்த்து வைப்போம்...பாதிரியாருக்கு மாதமொருமுறை பிறந்தநாள் வராதா என்று ஏங்குவோம்....

அந்த நாளும் வந்தது...

எல்லாரும் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்...நாங்கள் போவதற்க்காக வரிசையில் நின்றோம்....

அப்போதுதான் எனக்கு தெரிந்தது, என் பணத்தை நான் மறந்து வைத்துவிட்டு வந்தது....

நான் வந்துவிடுகிறேன், நீ நில் என்று அவனிடம் சொல்லிவிட்டு, விரைவாக ரேக் ரூம் சென்றேன்....

வந்து பார்த்தபோது யாரும் இல்லை...வரிசை சென்றுவிட்டு இருந்தது...

ஏமாற்றம்...அயற்ச்சி...சினிமா தியேட்டர் வாசலில் தேடினேன்...புலப்படவில்லை...

பிற்பாடு விசாரித்தபோது, எனக்காக காத்திருந்ததாகவும், நான் வரவில்லை என்றவுடன் சென்றுவிட்டதாகவும் கூறினான்...

என்னால் அந்த ஏமாற்றத்தை தாங்கிகொள்ள முடியவில்லை...உன்னுடன் நான் பேசமாட்டேன் என்று கூறிவிட்டேன்...

ஒன்றாக விளையாடுவோம், ஒரே அறையில் அமர்ந்து படிப்போம்...ஒருவருக்கு ஒருவர் பேச்சுவார்த்தை இல்லை....

இருமுறை என்னிடம் பேச முயற்ச்சி செய்தான்...நான் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டேன்...

இது உள்ளத்தில் இருந்த தீமையை - வெளிக்காட்டாமல், மன்னிப்பு கோராமல், மன்னித்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் இல்லாமல்....சிறுபிள்ளைக்கு உரிய பிடிவாதத்துடன்....நான்கு ஆண்டுகள் கடந்தன....

+2 முடிந்து பேர்வெல் நடந்தபோது கூட முகத்தை திருப்பிக்கொண்டிருந்தேன்...பிறகு நன்பர்கள் எல்லாம் வற்புறுத்து பேசுமாறு செய்தார்கள்...

பை டா....என்றேன்....

இன்று இந்த நிகழ்ச்சிகளை எல்லாம் நினைத்து பார்க்கும்போது எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்துவிட்டோம் என்று புரிகிறது....

நீங்க யாராவது அவனை பார்த்தா நான் ஸாரி கேட்டதா சொல்லுங்களேன்..ப்ளீஸ்....

போர்வை போர்த்தினால் குளிரடங்குமா, தருமடி விழுமா?

நான் படித்தது புனித வளனார் உள்விடுதி, கடலூர்...(St.Josephs)

நான் +2 வரை படித்த காலகட்டத்தில் (1990 முதல் 1996) பல அனுபவங்களை சந்தித்தேன்...

நான் இங்கே தங்கி படித்தேன் ( Resident Evil). வருடத்தில் இரண்டு மூன்று முறை மட்டுமே விடுமுறை, சொந்த ஊருக்கு போகலாம்..மற்ற நாட்கள் அனைத்தும், காம்பவுண்டு கேட்டை தாண்டி வெளியே போக முடியாது....

இங்கு பாதிரியார்கள், மிகவும் கண்டிப்பானவர்கள்...

குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு குளிக்க வேண்டும்(5:45 to 5:55), குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு விளையாட வேண்டும்(4:30 to 5:40), , குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு படிக்க வேண்டும்,மேலும் குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு தூங்கி(9:30 to 5:30), , குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு எழும்ப வேண்டும்(5:30)...

பிறகு குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு சர்ச்சுக்கும் செல்லவேண்டும்..

இதில் ஏதாவது தவறிழைத்தோம் என்றால் கடுமையான தண்டனைக்கு ஆட்பட நேரிடும்....

இதே பள்ளியில் மற்ற மதத்தினர் தங்கும் ஹாஸ்டல் இருந்தது...அங்கு இந்த கட்டுப்பாடுகள் எல்லாம் இல்லை...'வெட்டிப்பயல்' போல அங்கு படித்தவர்கள் சொல்வார்கள்...

விஷயத்துக்கு வருவோம்...உள்விடுதி தலைவராக இருந்த ஒரு பாதிரியாரின் அழிச்சாட்டியம் எல்லை மீறியது...

பிரம்புகளை நீளம் நீளமாக வைத்துக்கொண்டு,உணவு முடித்து படிக்கும் அறைக்கு லேட்டாக வருபவை விளாசுவது, படிக்கும் அறையில் பக்கத்தில் இருப்பவருடன் பேசுபவரை பிரித்து மேய்வது என்று கொடுமைமீது கொடுமை செய்தார். அவர் பெயரை வெளியிட விரும்பவில்லை...

எவ்வளவு நாள்தான் பொறுப்போம் நாங்களும்...

அவரை மாணவர்கள் பிரித்து மேய்வது என்று முடிவெடுத்தனர்...

திட்டம் வகுக்கப்பட்டது..

பாதிரியாரை கடுமையாக கண்காணித்தோம்...

இரவு உணவு உண்பது எத்தனை மணிக்கு, படுக்கைக்கு வருவது எத்தனை மணிக்கு, ரவுண்ஸ் வருவது எத்தனை மணிக்கு, வெளியே உலாவுவது எத்தனை மணிக்கு என்று அனைத்தையும் கண்காணிக்க தனி தனி குழு அமைக்கப்பட்டது...

வெளியே இருந்து பள்ளிக்கு வரும் மாணவர்கள் மூலமாக சிறிய விசில்கள் வாங்கப்பட்டன...

திட்டம் இது தான்..இரவு உணவு முடிந்து பாதிரியார் அறைக்கு செல்லும் வழி, மாணவர்களின் நீண்ட படுக்கை அறையை ஒட்டி இருந்தது. அதன் மூலம் கதவை திறந்துகொண்டு அவர் செல்வார்..பத்து மீட்டர் நீளமுள்ள அந்த பாதைக்கு பின் கதவு வருகிறது. அந்த கதவை திறந்துகொண்டு சென்றால் அவரது அறை...

அங்கே சிறிய கயிறுகளால் செய்யப்பட்ட வலையை வைப்பது, அவர் தடுமாறி விழும் நேரம் போர்வையால் மூடி விடுவது..

அவர் வந்த கதவை ஒருவர் மூடிவிடுவது...இதன் மூலம் நீண்ட பால்கணியில் பாதிரியார் விழுந்துகிடப்பார்...உடலெங்கும் சிக்கிய கயிறுகள் எப்படி வந்தன என்று சிந்திப்பதற்க்குள், இரண்டு பெரிய போர்வைகளை கொண்டு மூடிவிடுவது....

பிறகு கையாலோ, பிரம்பாலோ, மனித உடலில் அடித்தால் வலிக்கும் என்று பாதிரியாருக்கு காட்டுவது...

தேங்காய் நார்களை கொண்டு கயிறு தயாரிக்கும் பணி ஒரே நாளில் நிறைவு பெற்றது..

அந்த நாளும் வந்தது...

மணி சரியாக ஒன்பது நாற்பது...

தயாராக காத்திருந்த விழிகள் மொத்தம் பத்து ஜோடி....ஒவ்வொரு விழிகளை தாங்கி இருந்த இளம் உடல்கள், தவறு செய்தோ, செய்யாமலோ, பாதிரியாரால் பிரம்பாலோ, கையாலோ புண்ணாக்கப்பட்டவை...

சிறிய விசில் ஓசை மென்மையாக காற்றை கிழித்துக்கொண்டு வந்தது...

பாதிரியார், மாணவர்களின் அறையை மூடிக்கொண்டு வெளியே வந்தார்...தன் அறைக்கு போகும் கதவை நோக்கி சாதாரண வேகத்தில் நடந்தார்...

வலை அதன் காரியத்தை செய்தது...

பத்து பேர், இரண்டு போர்வைகளோடு பாய்ந்தனர்..முழுவதுமாக மூடப்பட்டார் பாதிரியார்..மங்கென தலையில் விழுந்த அடி, மேற்க்கொண்டு அவர் எதுவும் கத்தாமல் பார்த்துக்கொண்டது...

எல்லாம் நிறைவேறிற்று....

கடந்த மாதம் ஒரு பள்ளித்தோழரை சந்தித்தேன்...அவர் அதே பள்ளியில் ஆசிறியராக பணிபுரிகிறார் இப்போது...

நமது அன்புக்குரிய பாதிரியார்...மாணவர்களை கடுமையாக தண்டிப்பதை நிறுத்தி பதினைந்து ஆண்டுகள் ஆகிறதாம்...

மென்மையாக சிரித்தேன்...

இருக்காதா பின்ன, பசங்க எல்லாம் திருந்திட்டாங்கப்பா....பாதிரியாரும் தான்...என்றேன்...

சைன் டீட்டா பை டீட்டா = டீட்டா + மரண அடி

நான் படித்த பள்ளி (புனித வளனார் / மஞ்சக்குப்பம், கடலூர்) விளையாட்டு மற்றும் கட்டுப்பாட்டுக்கு மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது...பரீட்சையில் பிட் அடித்தால் உடனே டி.சி தான்....அது பள்ளியே வைக்கும் சப்பை ரிவிஷன் டெஸ்ட் - பரீட்சையாக இருந்தாலும் சரி....

சரி விஷயத்துக்கு வருவோம். நான் +2 படிக்கும்போது நிகழ்ந்த சம்பவம் இது..

எனக்கு கணித ஆசிறியராக இருந்தவர் பெயர் 'மாவு'. அந்த பள்ளியில் கணிப்பொறி துறை தலைவராகவும் இருந்தார்...

இவர் கையில் பிரம்பு எடுத்தால் கண் மண் தெரியாமல் சாத்துவார்...தான் ஒரு வீராதி வீரன், சூராதி சூரன் என்றும் வாய்க்கு வந்தபடி உளறிக்கொட்டிக்கொண்டிருப்பார்...

நான் என் வாழ்க்கையில் பார்த்த ஆசிரியர்களில் மிகவும் கேவலமானவர் இந்த 'மாவு'. இவரிடமே கட்டாய டியூஷன் படிக்கவேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளானோம்..விடுதி மற்றும் உள் விடுதி மாணவர்கள்...

அவர் சொல்வது தான் கணிதம்...அவர் சொல்வது தான் விடை...யாரும் சந்தேகமும் கேட்க கூடாது...எதுவும் கேட்க கூடாது...வகுப்பறை சவக்களை பூண்டிருக்கும், இவர் உள்ளே நுழைந்துவிட்டால்....

மாதம் ஒரு முறை நிகழும் ரிவிஷன் டெஸ்டில் கணிதத்தேர்வு நடந்தது...அதற்க்கு முன்னால் தேர்வுக்காண பாடத்திட்டங்கள் சொல்லப்பட்டது...குறைந்த அளவு சிலபஸ் மட்டும் இருந்ததால், எந்த கேள்விகள் வரும் என்று என்னால் ஓரளவு கணிக்க முடிந்தது...

அதில் ஒன்றுதான் இந்த சைன் தீட்டா ஈக்குவேஷனை டிரைவ் செய்யும் கணக்கும்...இது ஒரு 10 மதிப்பெண் கணக்கு...மொத்தம் 50 மதிப்பெண்க்கு தேர்வு, அதில் இந்த கேள்வி கட்டாயம் இருக்கும் என்று எதிர்பார்த்தேன்...

எங்கள் வகுப்பு மொத்தம் 50 மாணவர்களை கொண்டது..அதில் பதினைந்து பேர் அங்கேயே உள்ள ஹாஸ்டல் மாணவர்கள்...5 பேர் போர்டிங் மாணவர்கள்...(போர்டிங் என்பது கிறிஸ்தவர்கள் மட்டும் பயில்வது)..மீதம் உள்ள மாணவர்கள், தினமும் வந்து செல்பவர்கள்...அவர்களை டேஸ்காலர் என்று அழைப்போம்...

பரீட்சைக்கு முதல் நாள், விடுதியில் என் இடத்தில் அமர்ந்து கணிதப்புத்தகத்தை புரட்டிக்கொண்டிருந்தேன்...சைன் டீட்டா பை டீட்டா ஜீரோ வருமா அல்லது டீட்டா வருமா என்று சந்தேகம் வந்தது...புத்தகத்தில் உள்ள விடைப்படி, அது ஜீரோ...ஆனால் நான் சிறிய அளவில் செய்து பார்க்க, அதை டீட்டா என்றும் நிறுவ முடியும் என்று தோன்றியது...

சரி என்று கிறுக்கி வைத்துவிட்டு, என் நோட்டுப்புத்தகத்தை என் மேசைமேல் வைத்துவிட்டு வெளியே சென்றேன்...

வழக்கமாக என் நோட்டை பார்த்து எழுதும் பிரான்சிஸ் என்ற மாணவர் ( திருச்சி - லால்குடியை சேர்ந்தவர்) அதை எடுத்து சென்றுவிட்டார்...அவர் நான் எழுதிய வகையில் அந்த கணக்கை எழுதிக்கொண்டார், காரணம் அவர் இரண்டு நாட்களாக டியூஷன் வரவில்லை...அவர் அது மாவு போட்ட கணக்கு என்று நினைத்துவிட்டார்...ஆனால் அது ஆப்பு போட்ட கணக்கு என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை...

அவர் நோட்டை பார்த்து மேலும் இருவர் ( சபரி மற்றும் எழில்), எழுத, இன்னொருவரும் எழுத, புத்தகத்தில் இல்லாத ஒரு விடையை, 'மாவு' போட்ட கணக்குக்கு நேர்மாறாக உள்ள விடையை அனைவரும் எழுதிவிட்டனர்...படித்துவிட்டனர்...

அடுத்த நான் தேர்வில், எதற்க்கு 'மாவு' இடம் வம்பு என்று நான் 'மாவு' போட்டமாதிரியே கணக்கை போட்டுவிட்டேன்...

ஆனால், விதியின் சதி, மற்ற அனைவரும், நான் எழுதி இருந்தது போல், சைன் டீட்டா பை டீட்டா = டீட்டா என்று எழுதிவிட்டனர்..

'மாவு' பேப்பர் திருத்தும்போது விஷயத்தை கண்டுபிடித்துவிட்டது...

எவன்டா இவன், புதிய ஸ்டெப்புகளில் கணக்கை விரைவாக முடித்தது, மேலும் இது நாம் கொடுத்த விடை இல்லையே என்று கோபம் தலைக்கேற வகுப்புக்கு வந்தார்...

வந்தபோதே கையில் பிரம்போடு வந்தார்...சபரி மற்றும் எழில், மேலும் பிரான்சிஸ் இவர்களை அழைத்தார்...

முட்டி போடவைத்து சாத்து சாத்தென்று சாத்துகிறார்...வகுப்பறையே பேஸ்து அடித்தது போல் நிற்கிறது...

இந்த மூவரும் ஏன் அடிக்கிறான் இவன் என்று கூட தெரியாமல் கதறுகிறார்கள்...

நன்றாக அடித்துவிட்டு கையில் இருந்த வினாத்தாள்களை அவர்கள் முகத்தில் எறிகிறான்...

இந்த கேள்விக்கு விடை எப்படி எழுதினாய் என்று குடைந்து எடுக்கிறான்...

அவனுக்கு, எவனாவது நம்ம டியூஷன் பசங்களை வளைச்சி போட்டிட்டானா என்று வெறி...

என் நன்பர்கள் கதறுகிறார்கள்...

என்னை காட்டிக்கொடுக்க மனம் இல்லை அவர்களுக்கு....ஏதோ ஒரு நோட்டில் இருந்து எழுதினோம், எங்களுக்கு தெரியாது என்று அத்தனை அடியையும் தாங்கிக்கொள்கிறார்கள்...

என்னால் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் பொறுக்க முடியவில்லை...

கடைசி பெஞ்சில் இருந்து எழுந்து சென்றேன்...

நான் தான் அந்த கணக்கை போட்டேன் என்றேன்...

உடனடியாக மற்றவர்கள் அனைவருக்கும் விடுதலை கிடைத்தது...

அது கல்வியாண்டின் முதல் காலாண்டு....

'மாவு' சொல்கிறார்...டேய்...நீ அதை போடலை...எவனோ ஒருத்தன் போட்டது...அது யார் ? எவெங்கிட்ட டியூஷன் போன ? அதை சொல்லும் வரைக்கும் என் வகுப்பில் நீ வெளியே தான் நிற்க்கவேண்டும்...டேய்...எவனும் இவனுக்கு நோட்ஸ் கொடுக்க கூடாது...இவன் கணக்கு பாடத்தில் பெயில் ஆகனும்...இனி நீ டியூஷன் வரக்கூடாது....போர்டிங் தானே...காம்பவுண்டு சுவரை விட்டு வெளியில் போனால் அடுத்த நிமிடம் உனக்கு டி.சி...இப்போ சொல்லு...யார் அந்த கணக்கை போட்டது...எவங்கிட்ட திருட்டுத்தனமா டியூஷன் போனே ? என்னைய விட நல்லா நடத்துறானா ? 

நான், இல்லை சார், நான் தான் போட்டேன்...என்றேன்...

அவர் நம்பவில்லை அல்லது நம்ப முடியவில்லை !!!

நீ மண்டியிடு வெளியே என்றார்...

ஆறுமாதம் வனவாசம் போல், 'மாவு' வகுப்பு வந்தால் வெளியே மண்டியிட வேண்டும்...(Kneel Down)

மேலும் மாவு சொன்னார்....நீ இன்னும் பத்தாண்டுகள் ஆனாலும், உன்னை நான் சரியாக அடையாளம் கண்டுபிடிப்பேன்...என்னை ஏமாற்றலாம் என்று நினைக்காதே....

ஆயிற்று...

கணிதப்பாடத்தில் அவ்வளவு அதிகம் இல்லை என்றாலும் 200 க்கு ஒரு 147 வாங்கினேன்...

காலச்சக்கரம் சுழல்வதாக கற்ப்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்....

2001 ஆம் ஆண்டு...நான் கல்லூரி இளங்கலை முடித்து (முதுகலைக்கு போகும் முன்பதான இரண்டு ஆண்டுகள்) பாண்டிச்சேரியில் சிறிய வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன்...

என் தந்தையார் கடலூரில் காவல் அதிகாரியாக பணி புரிந்துகொண்டிருந்தார்..(திரு சைலேந்திரபாபு ஐபிஎஸ் அவர்களின் தனிப்பட்ட 'செல்ல' இண்டெலிஜென்ஸ் பிரிவு) .நானும் அவரும் போலீஸ் குவார்டர்ஸில் தங்கி இருந்தோம்....

ஒருநாள்...நான் அலுவலகத்துக்கு செல்வதற்க்காக, பஸ் நிலையத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தேன்...

அப்பா வேகவேகமாக வந்து என்னை நிறுத்தினார்...ஜீப்பில் ஏறும்படி அழைத்தார்...என்ன விஷயம் என்றேன்...

டேய், நீ படிச்ச ஸ்கூல்ல கம்பியூட்டர் எல்லாம் திருடு போயிருச்சு போனவாரம்... இப்ப ஒரு பய மாட்டி இருக்கான்....நான் ஸ்டேஷன்ல இறங்கி அந்த பயலை கொஞ்சம் தட்டிக்கிட்டிருக்கேன்....அந்த ஹெச்.ஓ.டி இப்போதான் போன் செய்தார்...அந்த கம்பியூட்டர் பார்ட்ஸ்ல எல்லாம் ஏதோ மார்க்கிங் இருக்குமாம்...நீயும் ஏட்டைய்யாவும் போயி பாருங்க...அது என்னா மார்க்கிங்க் அப்படீன்னு சொல்லுங்க...அதுக்கப்புறம் நீ ஆபீஸ் போடா...என்றார்...

போப்பா...உனக்கு வேற வேலை இல்லை...எனக்கு ஆபீஸ் டைம் ஆச்சு...நான் போவனும்...கஸ்டமர் வெயிட் பண்ணுவார் என்றேன்...

அட நான் ஜீப்புல கொண்டு போயி விட்டுட சொல்றேண்டா...நீ கூட உங்க கணக்கு வாத்தியாருன்னு போன மாசம் மார்க்கெட்டுல காட்டுனியே...அவர்தாண்டா ஹெச்.ஒ.டி...

மேற்க்கொண்டு பேசாமல்...ஏட்டைய்யா, வண்டியை ஸ்கூலுக்கே விடுங்க என்றேன்...

ஹெச்.ஓ.டி அறை...

ஏட்டைய்யா யூனிபார்மில் இருக்கிறார்...அதனால் நேராக என்னை அழைத்துப்போகிறார்...

சார்...இது எங்க அய்யாவோட மகன்...கம்பியூட்டரு படிச்சிருக்காரு...என்னா மார்க்கிங் இருக்கும் அப்படீன்னு சொல்லுங்க, ஸ்டேஷன்ல போயி பொருந்துதான்னு பார்ப்பார்...என்றார்...

அட...நம்ம மாவு....ஏழெட்டு வருஷம் ஆனாலும் அப்படியே இருக்காருப்பா...

வாங்க சார்...என்றார்...( அட நம்மளை சார் போட்டு கூப்பிடறார்...)

பாருங்க சார்...இது தான் சார் நம்ம ஸ்கூல் ரேம்...(RAM)...இதுல எச்.ஜே ன்னு போட்டிருக்கு பாருங்க சார்...(அட எத்தனை சாரு...)

ம்ம்ம்..பார்க்கிறேன்...

சார், உங்களை எங்கியோ பார்த்த மாதிரி இருக்கே சார்...நீங்க இங்கேயா சார் படிச்சீங்க...என்றார் மாவு...

இல்லைங்க...பத்தாவதோட நின்னுட்டேன்...கணக்கு சரியா வரலை...என்றேன்..

200 ரூபாய் திருடியது யார் ? நானா ?

இது நடந்து ஒரு பத்தாண்டுகளுக்கு மேல் இருக்கும்...என் பள்ளி வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்தில் இருந்தேன்...

நான் படித்த உள்விடுதியில் தலைவராக பாதிரியார் இருப்பார்...வார்டன் என்று ஒருவர் இருப்பார்..

அவருக்கு கீழ் பல மாணவர்கள், பல துறைகளை கண்காணிக்க நியமிக்கப்படுவார்கள்...

கல்வி கொடுக்கும் ஸ்டடி ஹாலை கண்காணிப்பவர், ஜி.எம் ( ஜெனரல் மானிட்டர்), உணவகத்துக்கு ஒரு மாணிட்டர், படுக்கை அறைக்கு ஒருவர், சிக் ரூமில் மாத்திரைகள் வழங்க, காயம் படுபவர்களுக்கு முதலுதவி செய்ய ஒரு மாணவர், சர்ச் பாடல்கள் பாடுவதற்க்கு ஒருவர், விளையாட்டுக்கு பயன்படுத்தப்படும் பந்துகள், மட்டைகள் ஆகியவைகளை பார்த்துக்கொள்ள ஒரு தலைவர், டீ.வி / டேப் ஆகியவைகளை மெயிண்டெயின் செய்ய ஒருவர்...என்று மாணவர்கள் பல செயல்களில் இருப்பார்கள்..

இந்த பதவிக்கு தகுந்தபடி, பல சலுகைகளும் கிடைக்கும்...இது அந்த உள்விடுதியில் நீண்ட நாள் இருக்கும் மாணவர்கள், சிறப்பாக வேலைகளை செய்து முடிக்கும் திறன் / ஆளுமை திறன் உள்ள மாணவர்களை பாதிரியார்கள் நீண்ட நாள் கண்காணித்து இந்த பதவிகள் தருவர்...

நான் டார்மெண்டரி தலைவராக 1995 ஆம் ஆண்டு பொறுப்பேற்றேன்...எனக்கு கொடுக்கப்பட்ட பணி என்பது, மாணவர்களின் உடைமைகளை பொறுப்பாக பார்த்துக்கொள்வது, படுக்கை அறையை தேவையானபோது திறப்பது, மாணவர்களை காலையில் குறித்த நேரத்தில் எழுப்பி அனுப்புவது ஆகியன அடங்கும்...

நான் இந்த பதவிக்கு வருவதற்க்கு முன், மாணவர்களை எழுப்புவதற்க்கு வார்டன் 'மரிய அரசு' அவர்கள் கையாண்ட முறை, வெறுப்பை வரவழைக்கும்...

பிராண்ஸ் நாட்டில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட நீண்ட வெண்கல மணி, சுவிட்ச் போட்டால் இறந்து கிடக்கும் பிணமே சத்தம் கேட்டு அலறி எழுந்துகொள்ளும், உறக்கத்தில் இருப்பவர் எம்மாத்திரம் ?

அந்த மணியை நான் வெறுத்தேன்...

காலையில் டடாங் டடாங் என்று அடிக்க ஆரம்பித்தால், மணிக்கு அருகில் படுத்திருக்கும் மாணவர்களுக்கு தலைவலியே வந்துவிடும்...

பெட்ரூம் மாணிட்டர் நீ தான் என்று கையில் சாவி கொடுக்கப்பட்ட மறுநாள், யாருக்கும் தெரியாமல் பெட்ரூமுக்கு சென்று சில டூல்ஸ் உதவியுடன் மணியை நிரந்தரமாக ஊணம் அடையச்செய்த பிறகு நான் அடைந்த மகிச்சிக்கு அளவே இல்லை...

விஷயத்துக்கு வருகிறேன்....

மாலை ஐந்து மணி இருக்கும்...

ஒரு மாணவர், தான் மெஸ் பீஸ் கட்டுவதற்க்காக வைத்திருந்த ரூ 200 ஐ காணவில்லை என்று என்னிடம் முறையிட்டார்...

உடனடியாக பாதிரியாரிடம் சென்று முறையிட்டுவிட்டேன்...

வார்டன் களத்தில் இறங்கினார்...

படுக்கை அறையில் இருக்கும் அனைத்து பெட்டிகளையும் சோதனை செய்யுமாறு உத்தரவிட்டார்... அனைவரும் அவர் அவர் பெட்டிக்கு முன்னால் நிற்கவேண்டும், நாங்கள் சோதனை செய்துகொண்டே வருவோம்...இது தான் திட்டம்...படுக்கை அறைக்கு பிறகு எல்லாரும் ரேக் ரூம் எனப்படும் துனிகள் வைக்கும் அறைக்கு சென்று அவரவர் ரேக் முன்னால் நிற்க்கவேண்டும்...அங்கும் சோதனை...பிறகு அனைவரும் படிக்கும் அறைக்கு சென்று அங்கு அவரவர் டெஸ்க் முன்னால் நிற்கவேண்டும்...அங்கும் சோதனை...

இவ்வாறு சோதனை செய்துகொண்டே வரும்போது, என் வகுப்பு தோழர், என் நெருங்கிய நன்பர், கையை பிசைந்துகொண்டு வியர்த்து வடிய நிற்ப்பதை பார்த்துவிட்டேன்...

அங்கே பாருங்கள், இங்கே பாருங்கள் என்று கூறியபடி, அவன் அருகில் சென்றேன்...

டேய் என்னடா முழிக்கற, என்ன ஆச்சு...நீ எடுத்தியா...என்றேன்...

இல்லைடா, நான் சோப் எடுக்க பெட்ரூமுக்கு சாவி வாங்கிக்கிட்டு வந்தபோது வாசலில் காசு கிடந்தது...சரி யாராவது கேட்டால் கொடுப்போம் என்று என் பெட்டியில் போட்டேன் டா...இப்போ எடுத்தா நான் தான் திருடினேன் என்று எனக்கு திருட்டு பட்டம் கட்டி டி.சி கொடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பிடுவாங்கடா..நான் வீட்டுல போயி மாடு தாண்டா மேய்க்கனும் என்றான்...

சனியனே, முதலிலேயே சொல்லி தொலைக்கறதுக்கு என்ன, என்று எங்கேடா காசு ? என்றேன்..

வியர்வை ஈரத்தோடு நனைந்திருந்த கசங்கிய இரண்டு நூறு ரூபாய் நோட்டுக்கள்...பட்டென வாங்கினேன்...

எங்கே போடுவது...சோதனை செய்துகொண்டிருந்த வார்டன் மரிய அரசு எனக்கு அருகில் வந்துவிட்டார்...திருடனுக்கு தேள் கொட்டியது போல் சற்று விழித்தேன்....

யார் பெட்டியிலாவது போட்டுவிடலாம் என்றால் அவர்கள் வாழ்க்கை பாழாகும்...

என்ன செய்வது...என்ன செய்வது...இதயம் துடிக்கும் சத்தம் காதுக்கே கேட்டது..

அடுத்ததாக என் பெட்டி இருந்தது...பட்டென அதை திறந்து அதில் போட்டுவிட்டேன்.....

நான் என் பெட்டியை திறப்பதையும் அதில் எதையோ வைப்பதையும் வார்டன் மரிய அரசுவின் கழுகு கண்கள் பார்த்துவிட்டன...

வினாடி நேரத்தில் விரைந்து வந்து என் பெட்டியை திறந்தார்...கசங்கிய நிலையில் ரூபாய் நோட்டுக்கள், அதுவும் மேலேயே கிடந்தன...

ஒரு முறை என்னை முறைத்து பார்த்துவிட்டு, "நீயே இப்படி செய்வே என்று எதிர்பார்க்கவில்லை" என்றார்..

அவமானமும், அவப்பெயரும் வந்து சேர்ந்தது....என் மனதுக்கினிய நன்பர் ஒருவர் ரேக் ரூமில் நின்றுகொண்டிருக்கும்போது, எல்லார் முன்னிலையில் கேட்டார்...டேய் நீ தான் எடுத்தியா ? சொல்லுடா...என்று...

காரணம் என்னிடம் பணமுடை இல்லை என்பது அவருக்கு தெரியும்...

அமைதியாக நின்றேன்...

ஏனென்றால் என் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கண்காணிக்கப்பட்டது....

அடுத்த நாள் எனது பெட்ரூம் தலைவர் பதவி பறிக்கப்பட்டது.....

ஆனாலும் அடுத்த நாள் காலையிலும்...வழக்கம் போல அடிக்கும் மணி அடிக்கவில்லை.....