Thursday, September 18, 2008

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை - பாகம் ஐந்து

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை - பாகம் ஒன்று
ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை - பாகம் இரண்டு
ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை - பாகம் மூன்று
ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை - பாகம் நான்கு


அவர் மனைவிக்கும் அவருக்கும் இடையில் ஏதோ பிரச்சினை...புகைபிடிக்கும் நேரங்களில் எல்லாம் யாரிடமாவது சத்தமாக இதை பற்றி விவாதித்துக்கொண்டிருப்பார்...

பிறந்த பெண் குழந்தைக்கு பெயர் வைப்பதில் ஆரம்பித்த கருத்து வேறுபாடு, முழுக்க குடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு செல்வது, வீட்டிலேயே வைத்து குடிப்பது, புகை பிடித்து குழந்தை முகத்தில் விடுவது என்று போனதாக சொல்லப்பட்டது...

அவரே இதை சொல்வார்...நானே டைவர்ஸுக்கு போனாத்தான் ஜீவனாம்ஸம் எல்லாம் கொடுக்கனும், அவளையே போகவெச்சிடேன்னு வெய்யு, ஒன்னும் கொடுக்கத்தேவையில்ல தெரியுமா...நாங்கள்ளாம் கோடம்பாக்கம்...எத்தனை பிரச்சினைகளை பார்த்தவங்க...

அவர் வீட்டில் பெரியவர்கள் முன்னிலையில் ஒரு முறை பஞ்சாயத்து நடந்தது, அந்த பஞ்சாயத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே கை நீட்டி முன்னாள் விமானப்படையின் அதிகாரியான மாமனாரை கை நீட்டி அடித்துவிட்டார், அவர்கள் தரப்பில் மகளின் வாழ்க்கை பாழாகிவிடக்கூடாதே என்பதற்காக அதையும் பொறுத்து, அவரிடம் கையேந்தினார்கள், ஆனாலும் அவர் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை...

இந்த குழந்தை இவ்ளோ கருப்பா இருக்கு, பார்ப்பதற்கு அவளோட கம்பெனி ப்யூன் முருகன் மாதிரியே இருக்கு, அவன் இவளை ரெண்டு மூனு தரம் நைட்ல வீட்டுல ட்ராப் பண்ணியிருக்கிறான் என்று வார்த்தையால் சுட்டார்...

இதை எல்லாம் அந்த பெண்மணி ஒரு நீண்ட மின்னஞ்சலாக எழுதி எங்கள் நிறுவன தலைவருக்கும் அனுப்பினார், அதை ஏன் அனுப்பினாய் என்று அவர் மனைவியை அடித்துள்ளார், எங்கள் ஹெச்.ஆர் இந்த மின்னஞ்சல் விவரம் எல்லாம் என்னிடம் சொன்னார், நீயும் விஜயும் அவருடன் க்ளோஸா இருக்கீங்களே, நீங்கள் கொஞ்சம் ப்ரெண்ட்லியாக சொல்லக்கூடாதா என்றார்..

நீங்க வேற மேடம், நாங்க சொல்லியா அவர் கேட்க போறார், ஆபீஸ்லயே மப்புல இருக்க ஆரம்பிச்சுட்டார் என்றோம், அப்போ அவரை ஸூ பன்றதை தவிர வேற வழியில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் ஹெச்.ஆர்..

இடையில் நாங்கள் வேறு வேலை தேடிக்கொண்டிருந்தோம், எனக்கு ஒரு நிறுவனத்திலும் விஜய்க்கு ஒரு நிறுவனத்திலும் கிடைத்தது, போய் ஜாய்ண் பண்ணிவிட்டோம்...

சில வாரங்கள் கழித்து நந்தனம் சிக்னல் அருகே உள்ள ஏ.டி.எம் அருகே பஸ் கிடைக்காமல் நின்றிருந்தேன், அவரின் கார் வந்தது, அதில் அவர், என்னை பார்த்து கூப்பிட்டார், என்ன சார் எப்படி இருக்கீங்க என்றேன்...

வா ஏறு வண்டியில என்று ஏற்றிக்கொண்டார், ரெண்டு வருடமாக தினமும் பார்த்த முகம், கொஞ்சம் வெளுத்துப்போனதாக தெரிந்தது...

என்ன சார் வெய்ப் பிரச்சினை இப்போ எப்படி இருக்கு, உங்களோட குழந்தைக்காகவாவது நீங்க சமாதானமா போகக்கூடாதா சார் என்றேன்...

சம்பாதிக்கறோம்ங்கற திமிரு அவளுக்கு...அவளை எல்லாம் கல்யாணம் பண்ணேன் பாரு...ஏதோ கொஞ்சம் பணம் வருதேன்னு எங்க வீட்ல முடிச்சுட்டாங்க...குமுதம் குங்குமம்ல எல்லாம் எவ்ளோ ஜோக் வருது ? வேலைக்காரியோட படுக்கிறது எல்லாம் ஒரு தப்பா ? என்றார்...

சார் நான் இறங்கறேன் சார் என்னோட ஸ்டாப் வந்திருச்சு என்றேன்...!!!

அடுத்த வாரம் பார்ம் சிக்ஸ்டீன் வாங்க ஆபீஸ் போயிருந்தேன், வாட்ச்மேன் ஒரு அதிர்ச்சியான தகவலை சொன்னார்...

உனக்கு தெரியுமா, நம்ம பழைய மேனேஜர் விஷம் குடிச்சுட்டார் !!!!

நினைவுகள் தொடரும்...

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை / நான்கு பாகங்கள்

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை !!!!

இது தான் கதையோட தலைப்பு...ஆனா பதிவின் தலைப்பாக இதை தர விரும்பவில்லை...ஏன் என்றால் இதில் எழுதப்போகும் சில விடயங்கள் வாசகர்களுக்கு அதிர்ச்சி ஏற்ப்படுத்தலாம்...கலாச்சார அதிர்ச்சியாகவும் இருக்கலாம்...

அப்படிப்பட்ட வாசகர்கள் நீங்கள் என்றால் - நீங்கள் கம்ளெயிண்ட் பண்ணும்படி இருக்கவேண்டாமே என்பதால் இதனை சொல்லிவிடுதல் நலம்...

இந்த ப்ராஜக்ட் மேனேஜர் கதை உங்கள் வாழ்க்கையையோ, நீங்கள் பார்த்த நபர்களையோ ரிசம்பிள் செய்தால் அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல...!!!

ஆரம்ப டிஸ்கிக்காக மட்டும் இந்த பதிவு...

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (1)பாகம் ஒன்று

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (2)பாகம் இரண்டு

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (2)பாகம் மூன்று

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (2)பாகம் நான்கு

இதுவரை படிக்காதவர்களுக்காக : இந்த மீள்பதிவு

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (4)

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (1)பாகம் ஒன்று

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (2)பாகம் இரண்டு

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (2)பாகம் மூன்று

யாஹூ குழுமத்தில் விஜய்க்கு பரிச்சயமான பெண் அவள். கேம்பஸ் இண்டர்வியூ எட்டிப்பார்க்காத ஏதோ ஒரு எஞ்சினீயரிங் கல்லூரியில் படித்துவந்தாள், மின்வாரிய ஊழியர் தந்தை...

மூன்று பெண்களில் மூத்தவள், குடும்பம் கொஞ்சம் கஷ்டமான நிலையில் இருந்தது, படிப்பை முடித்தவுடன் விஜயை ஏதாவது வேலைக்கு உதவுமாறு கேட்டிருந்தாள்...ரெஸ்யூமையும் எனக்கும் விஜய்க்கும் அனுப்பியிருந்தாள்...

எல்லாரையும் ஆக்ரமிக்கும் காதல் பிரச்சினை அவள் மனதையும் மையம் கொண்டு இருந்தது, அவள் காதலன் சொந்த அத்தை மகன், ஐ.டி.ஐ முடித்துவிட்டு அம்பத்தூரில் ஏதோ ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்துவந்தான், அட்லீஸ் நாம் நல்ல வேலைக்கு போய், காதலுக்கு குடும்பம் பச்சைக்கொடி அசைக்கும்படி செய்யலாம் என்று அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கை அவளுக்கு...இதெல்லாம் பின்னால் விஜய் சொல்லி தெரிந்துகொண்டேன்...

எங்க ரெண்டுபேருக்கும் ஒரே எக்ஸ்டென்ஷன் போன், அடிக்கடி அந்த அலுவலக எக்ஸ்டென்ஷன் போனுக்கும் அழைத்து, விஜயை எப்படி இருக்கேப்பா என்று கேட்பாள்...நானும் அவ்வப்போது ரெண்டொரு வார்த்தை பேசியதுண்டு...ரெஸ்யூமை மேனேஜருக்கு அனுப்பினால் எப்படியும் ஜாவா டீமில் ஒரு ட்ரெயினியாகவாவது சேர்த்து ஒரு மூவாயிரம் சம்பளம் கொடுத்தால் அப்படியே பர்மணட் ஆக்கிவிடுவார்கள் என்று கணக்கிட்டான் விஜய்....

அனுப்பிவிட்டு அதுபற்றி கேட்டு அதிகம் தொந்தரவு செய்யவில்லை அவன்....அதிகம் பேசாத டைப் அவன்...

ஒருவாரமாக மேனேஜர் தொலைபேசியில் இரண்டு மணிநேரம் மூன்று மணி நேரம் யாரிடமோ என்று பேச ஆரம்பித்தார், ஸ்டேட்டஸ் அப்டேட் செய்யப்போனாலும் அப்புறம் அப்புறம் என்று ரூமில் இருந்தே கையாட்டுவார்...

ஒரு சனிக்கிழமை மதிய வேளை, அடுத்த வாரத்துக்கான துணி எல்லாம் துவைத்துவிட்டு பக்கத்தில் இருந்த செட்டிநாட்டு ஹோட்டலில் நன்றாக கட்டிவிட்டு, தூக்கமோ தூக்கம்..வீட்டுக்கு வெளியே கார் ஹாரன் சத்தம், எங்கேயோ கேட்ட சத்தமாக இருக்கே என்று கண்ணை திறக்காமல் படுத்திருந்தபோது வீட்டு அலாரமும் அடித்தது, திறந்தால் இவர்....

பர்முடாஸ், டி ஷர்ட், க்ளாஸ் என்று ஏதோ பிக்னிக் போவதுபோல் கிளம்பியிருந்தார், மொபைலில் பேசிக்கொண்டே கிளம்பு கிளம்பு என்பதுபோது சைகை செய்தார், வேற வழி, பேண்டை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு கிளம்பினேன்...

காரில் ஏறும்போது தான் கவனித்தேன், பின் சீட்டில் மிக இளவயது பெண், என்ன ஒரு இருபது வயதிருக்கலாம், கோழிக்குஞ்சு போல இடுங்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்...

எந்த விதமான உணர்ச்சியையும் முகத்தில் காட்டாமல் முன் சீட்டில் ஏறி அமர்ந்தேன், சர்ர்ர் என வண்டியை கிளப்பினார்..

எங்க சார் என்றேன், மகாபலிபுரம் என்றார்...

பொதுவாக வண்டியில் ப்ரேக்கை அதிகம் அப்ளை பண்ணமாட்டார், திடீர் திடீர் என்று ப்ரேக் போடுவார், உயிரே போய்விடுவது மாதிரி இருக்கும்..சார் ப்ரேக், வண்டி சார் வண்டி சார் என்றால், ஏன் அவன் கால்லயும் தான் ப்ரேக் இருக்கு, அவன் போடட்டுமே என்று அதிரடியாக சொல்வார், எதிர்த்து பேசமுடியாத அந்த சிச்சுவேஷனில் என்ன செய்வது என்று தேமே என்று அமர்ந்திருப்போம் நானும் விஜயும்...

சார், விஜய் கூட ப்ரீயாத்தான் சார் இருப்பான், அவனையும் கூப்பிடலாம் சார் என்றேன், ம்ஹும் அதெல்லாம் வேண்டாம் என்றார், அந்த நேரத்தில் அந்த பெண் பேசினாள்...விஜய் உங்களுக்கு தெரியுமா, நான் உங்களோட எக்ஸ்டென்ஷனுக்கு பேசியிருக்கேன் என்று அந்த பெண் சொன்னதும் தான், ரொம்ப நாளாக டெஸ்க்டாப்பில் இருக்கும் ரெஸ்யூம் இந்த பெண்ணோடது என்று புரிந்தது..

ஏதோ ஒரு ரிசாட்டில் கார் நின்றது, எனக்கு ஒரு மாதிரியாக புரிந்தது, ஆனால் எதையும் சொல்லமுடியவில்லை, இந்த பெண்ணே இப்படி இருப்பாள் என்று கனவிலும் நினைக்கவில்லை, சார் நான் ஏதாவது ப்ரவுஸிங் செண்டர் போய்ட்டு வரேன் சார் என்றேன், நானே சொல்லனும்னு நினைச்சேன், கார் எடுத்துட்டு போறியா என்றார்..சார் எனக்கு கார் ஓட்டத்தெரியாதுன்னு உங்களுக்கு தெரியுமே என்றேன், நான் பஸ்ல போய்க்கிறேன் சார் என்று மனதெல்லாம் பாரத்துடன் வெளியே வந்தேன்..

வெளியே பஸ்ஸை பிடித்து மஹாபலிபுரம் பஸ்ஸ்டாண்ட் போய் அங்கே ஐவேயில் உட்கார்ந்தேன், மெயில் செக் பண்ணக்கூட தோன்றவில்லை, ஏதோ வெப்சைட்டுகளை சுமார் ஒரு மணிநேரம் ப்ரவுஸ் செய்துகொண்டிருந்தபோது, சரி என்னவானாலும் பரவாயில்லை, அங்கே போய் பார்த்துவிடுவது என்று ஒரு ஆட்டோ பிடித்து அங்கே போனேன்...

ரிசார்ட் ஹோட்டலை அடைந்து அவர் பெயரை சொன்னபோது அப்படி யாரும் ரூம் எடுக்கலை என்றார்கள், அந்த வெள்ளை நிற காரில் வந்தவர் என்றபோது மூன்றாம் எண், சூட் என்றார்கள்...

கதவை தட்டினேன், உள்ளே சேரில் விசும்பலுடன் அந்த பெண், கையில் ஏதோ ஒரு டம்பளருடன் இவர் டி.வியில் சேனலை திருப்பிக்கொண்டிருந்தார், ஒரு போர்வை சுருட்டிக்கிடந்தது, அதில் மேலுக்கு எல்லாம் துளித்துளியாக ரத்தம்...

இவளை கொண்டு போய் பஸ் ஏத்திவிட்டிரு என்றார், காசு வேண்டுமா என்றார், இருக்கு சார் என்று, அந்த பெண்ணை, வாங்க என்றேன், மனதை ஏதோ ஒன்று பிசைந்தது...என்னவானாலும் இதை விஜயிடம் மட்டும் சொல்லக்கூடாது, அவன் உடைந்துவிடுவான் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்...

அவளை பஸ் ஏற்றிவிடும்போது கலங்கிய கண்களோடு அவள் கேட்ட கேள்வி இன்னும் கூட சில ஆழமான தூக்கங்களில் வரும் கனவுகளில் இதயத்தை துளைக்கிறது...

"வேலை கிடைச்சுரும் இல்ல..."

நினைவுகள் தொடரும்...!!!!!!!!

Wednesday, September 17, 2008

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (3)

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (1)பாகம் ஒன்று

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (2)பாகம் இரண்டு

2004 வாக்கில் எல்லாம் சென்னையில் நார்த் இண்டியன் பெனிட்ரேஷன் அவ்வளவாக இல்லை...இப்போது எல்லாம் தூவினாற்போல ஆங்காங்கே நார்த் இண்டியன் முகங்கள் தெரிகின்றன இல்லையா...எல்லாம் உபயம் ஐ.டி கம்பெனிகள் என்று நினைக்கிறேன்...

அப்போது எங்கள் அலுவலகத்தில் புனே பக்கம் படித்து வளந்த மமதி சேர்ந்திருந்தாள்...என்.ஐ.ஐ.டி முடித்த கையோடு இங்கே பணியாற்ற வந்தவளின் தாயார் ஏதோ வெளிநாட்டு தூதரகத்தில் பணியிலிருந்தார்...

ஐந்தரை அடி உயர நீலக்கண் அழகியான அவள் தாயார் புனேவை சேர்ந்தவர், தந்தையார் ஏதோ மத்திய தரைக்கடல் நாட்டவர். இயல்பான அழகி, இறுக்கமான உடையணிவாள், எங்கள் அலுவலகமே அவளை தேவதைபோல் பார்த்தது...

ஒரு வார்த்தை பேசமாட்டோமா என்று வாச்மேன் ப்யூன் உட்பட எல்லோரும் ஏங்கும் வேளையில் அவளை எங்கள் இருநபர் குழுவில் ட்ரெயினீயாக நியமித்தார் எங்கள் மேனெஜர்.

வாரம் ஒரு முறை ஏனோ தானோவென்று எங்கள் ப்ராஜக்டை பற்றி கேட்கும் அவர் - அதுவும் நாங்களாக போய் சொல்லவேண்டும், இரண்டு நாளைக்கொருமுறை எங்கள் இருப்பிடத்துக்கே வந்து க்ளையண்ட் என்ன சொல்கிறான், ஆன்சைட் கோ-ஆர்டினேட்டர் என்ன சொல்கிறார், எத்தனை டிபெக்ட்ஸ், மென்பொருள் நல்ல ஸ்டேபிளாக இருக்கிறதா என்றெல்லாம் விசாரிக்க ஆரம்பித்தார்...

இந்த வெள்ளந்தி மனதுக்கு ஒரு மண்ணும் விளங்கவில்லை, இருந்தாலும் ம.பி.ப.ந குழுவில் (மமதியை பிரப்போஸ் பண்ணவிருக்க்கும் நபர்) அடியேனும் இணைந்துகொண்டு, நாளொரு வண்ணமும் பொழுதொரு கடலையுமாக என் காதலையும் வளர்த்துவந்தேன்...என் டீம் மேட் விஜய் எப்போதும் அடுத்த அசைன்மண்ட், கேரியர் க்ரோத், பெங்களூரில் வேலை தேடுவது என்று மந்திரிச்சு விட்ட கோழிமாதிரி திரிந்துகொண்டிருந்தான்...

மமதியின் யாஹூ மெஸன்ஜர் ஐ.டி பெற்று, "had your lunch ya ? " என்பது போன்ற மொக்கை கேள்விகளுக்கு மத்தியில் நமக்கே மாட்டும் என்று மற்றவர்போல் சிந்தனை செய்து பொழப்பை ஓட்டிவந்த வேளையில் மமதியின் பர்சனல் விருப்பு வெறுப்புகள் கொஞ்சம்போல அறிந்துவந்தேன்...

இதுபோன்ற சின்ன கம்பெனியில் வேலை செய்ய மமதிக்கு சற்றும் பிடிக்கவில்லை...மமதி விரும்புவதெல்லாம் விப்ரோ, இன்போஸிஸ், கோவன்ஸிஸ் போன்ற கம்பெனிகளில் வேலை செய்யவேண்டும், அவரது தாயார் விருப்ப ஓய்வு பெற்று புனே செல்லும்போது, நிறுவனத்தில் ட்ரான்ஸ்பர் பெற்று செல்லுமாறு அமையவேண்டும் என்பதுதான்...

இதை அவள் வெளிப்படையாக பலமுறை சொல்லியிருக்கிறாள் இந்த ஆறு மாதத்தில்...ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் நன்பர்கள் பலர் இது போன்ற கம்பெனியில் மேனேஜர்களாகத்தான் இருப்பார்கள் என்பது அவளது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை...அதனால் அவரிடம் கேட்குமாறும் என்னிடம் அடிக்கடி சொல்வாள்...

ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் நன்பர்கள் பார் ஓனர்களாகவும், கவர்ச்சி நடிகையின் கணவர்களாகவும் இருப்பதை சொல்லமுடியுமா என்ன அவளிடம்...

ஒரு முறை ஆறு மணி வாக்கில் மேனேஜர் மமதியை அவர் ரூமுக்கு அழைத்தார், அவரது மனைவி பாரின் ட்ரிப் போனதாக மதியம் தான் சொல்லியிருந்தார்...அதனால் கொஞ்சம் திக் திக் உணர்வோடு நான் இதை கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்...

கொஞ்ச நேரம் வேலையில் பிஸியான பிறகு ஆறறை மணிவாக்கில் பால்கணியில் இருந்து பார்த்தபோது மமதியும் அவரும் அவருடைய வெண்ணிற ஆல்டோவில் ஆபீஸுக்கு வெளியே யூ டேர்ண் அடித்துத்துக்கொண்டிருந்தார்கள், வாட்ச்மேன் விஸில் அடித்துக்கொண்டிருந்தார்...

திரும்ப சீட்டுக்கு வந்தேன், வேலை செய்யப்பிடிக்கவில்லை, டி டிரைவில் ஸாங்ஸ் போல்டர் ஓப்பன் செய்து, ஒரே நாள் உனை நான், நிலாவில் பார்த்தது என்ற ஏதோ ஒரு பழைய பாடலை கேட்டபடி நேரத்தை ஓட்டினேன் கொஞ்சநேரம், அதன் பிறகு விஜயிடம், டேய் இன்னைக்கு நீ பஸ்ல போயிருடா, நான் சீக்கிரமா வீட்டுக்கு போறேன் என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்து தூங்கினேன்...

சில நாட்களில் தரமணியில் இருந்த ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் ஆபர் லெட்டர் பெற்று, எங்கள் எல்லோரிடமும் சந்தோஷமாக விடைபெற்று மமதி டேக் ஆப் ஆனாள்...ரிலீவிங் லெட்டர் மற்றும் பாண்ட் ப்ரேக் செய்வது உட்பட எல்லா விசயங்களையும் இவர் பார்த்து பக்காவாக முடித்து கொடுத்தார்...

பிறிதொருமுறை மேனெஜரின் ஆல்டோ காரின் டிக்கியில் மமதியின் பட்டர் பிளை ஹேர் க்ளிப் கிடந்தது, அதை நான் எடுத்து பத்திரப்படுத்திக்கொண்டேன்...

மூன்று நான்கு வருடங்கள் கழித்து நான் யாஹூ மெசன்ஜர் ஓப்பன் செய்தபோது மமதி ஆன்லைன்...சியாட்டில் நகரத்தில் இருக்கிறாளாம்...

ஒரே கேள்வி தான் கேட்டேன்...

I Know everything. why you did like that ?

அவளும் உடனே புரிந்துகொண்டாள்...

That time I got somethine he needs.
He got something I need...

என்றாள்...

சைன் அவுட் செய்து யாஹூ மெஸன்ஜரில் இருந்து வெளியேறினேன்...

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (2)

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (1)பாகம் ஒன்று

வாழ்க்கை வழக்கம்போல்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது...கோடிங் செய்தல்...டெலிவரி செய்தல்...க்ளையண்டுடன் சேட்டிங் செய்தல்...அவன் சொல்லும் டப்பா பிரச்சினைகளை மென்பொருள் சரிசெய்தல் இப்படி...

எங்க மேனேஜர் வழமையான ஆக்டிவிட்டீஸ் எல்லாம் செய்துகொண்டிருந்தார்...வாரம் ஒரு முறை எங்களோட குட்டி டீமையும் அழைத்து ஸ்டேட்டஸ் கேட்பார்..நானும் விஜயும் ஏதோ அப்டேட் செய்துவிட்டு வருவோம்...அப்டேட் செய்வது என்பதை விட, கொஞ்ச நேரம் எங்களோட மேனேஜரோட ஜாலியா பேசிட்டு வருவோம்...

ஐஸ் ப்ரேக்கிங் அப்படீன்னு சொல்லுவாங்க...அது எம்ளாயீஸுக்கும் மேனேஜருக்கும் இடையில் நடக்க ஒரு சான்ஸ் கிடைத்தது...ஜாவா டீமில் சிரீதர் என்று ஒரு பழம் இருந்தான்...அவனுக்கு பர்த் டே...அதை தன்னோட வீட்ல கொண்டாடலாம் என்று மேனேஜர் சொல்லியிருக்கிறார்...அது அப்படியே பரபரன்னு சாட், இமெயில், எக்ஸ்டென்ஷன் போன் என்று ஆபீஸ் முழுக்க பரவுது...

எப்படியாவது இந்த பார்ட்டியில நாமளும் கலந்துக்கனும் என்று நானும் விஜயும் கொலைவெறியோட இருந்தோம்...காரணம் இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி, அவரிடம் பேசி ஜாவா டீமுக்கு ஷிப்ட் ஆகுறது தான் எங்களோட டார்கெட்..எங்க டீம்ல இருந்தா இந்த வருஷம் பெருசா சம்பள உயர்வு எதுவும் கிடைக்காதுங்கற மைத் தான் காரணம்...

ஈவ்னிங் வெளிய தம்முக்கு போனபோது அவரோட ஆல்ட்டோ காரை திறந்துக்கிட்டிருந்தார்..சார்...எங்களை எல்லாம் பர்த்டே பார்ட்டிக்கு கூப்பிடமாட்டீங்களா என்று சற்று ஏக்கத்தோடு கேட்டேன்...அட என்ன இது...நீங்க இல்லாமலா...ஆல் ஆர் வெல்கம் என்றார்...வீக் எண்ட் கண்டிப்பா ஜெல் ஆகிக்கோங்க பீப்பிள்...அப்படீன்னார்...

எங்களையும் கூப்பிடுறார் என்று புரிந்தது...உள்ளூர பயங்கர சந்தோஷம்...!! வீக் எண்டும் வந்தது..

அவர் வீட்ல வொய்ப் பிரசவத்துக்கு போய்ட்டதால பார்ட்டி அங்கேதான் என்று அழைத்துப்போனார்...நானும் விஜயும் ஆறுமணி பார்ட்டிக்கு அஞ்சுமணிக்கே ஆபீஸ் வாசல்ல ஆஜர்...என்னோட ஸ்ப்லெண்டர்ல அவனோட மேன்ஷனுக்கு போய் அவசரப்படுத்தி கூட்டிவந்திருந்தேன்...

திநகர்லருந்து நேரா போற ரோட்ல கோடம்பாக்கம் மேம்பாலத்துக்கு லெப்ட் எடுக்கறதுக்கு முன்னால இன்னோரு லெப்ட் வரும், அங்கே இருபத்து நாலு மணி நேரத்துல இருபத்தி ரெண்டு மணி நேரம் திறந்திருக்கற ஒரு டீக்கடை இருக்கு, அதுக்கு பக்கதிலேயே அவரோட அப்பார்ட்மெண்ட்...

நாலு பெட்ரூம், நாங்க போனது ஈவ்னிங் தான், ஆனால் ஜாவா டீம் மக்கள் ஏற்கனவே அங்கே ஆஜர், எல்லோரும் மப்பு...நாங்க போனபோது சிரீதர் சோபாவுல காலை நீட்டி படுத்திருக்கான், சிவக்குமார் ஹால் நடுவுல உட்கார்ந்து மிச்சர் தின்னுக்கிட்டு இருக்கான்...பீரை ப்ரிஜ்ஜில இருந்து எடுத்து ஒப்பனிங் செரிமனியில இருக்கான் ஆந்திரா ராஜு...மீதிப்பேரு ஆங்காங்கே குடியும் குடுத்தனமுமா இருக்கானுங்க...

சார் எங்கேன்னு பார்த்தா ரூம்ல நாலு பசங்க சுத்தீலும் உட்கார்ந்திருக்க பெரிய க்ளாஸ்ல திரவத்தை ஊத்தி அடிச்சிக்கிட்டு இருக்கார்...வாங்கடா வாங்கடா, பாக்கெட் பி.ஸி டீம் ஸாரி நாங்க முன்னாலயே ஆரம்பிச்சிட்டோம் ஹி ஹி..

கோ கெட் எ பியர் கைஸ், நோ ஐ வில் கெட் யூ பியர் என்று எழுந்திருக்க முயன்றவர் கைலி அவிழ்ந்து விழுகிறது...

சார், முக்கா பீருக்கு மேல எனக்கு மப்பாகிரும் சார் என்றேன், அதை ஜோக் என நினைத்து விழுந்து விழுந்து சிரிக்கிறார்கள் அனைவரும்...

அப்படியே நாங்களும் குடியும் குடித்தனமுமாக ஐக்கியமாகிறோம், விஜய் ஒரு செவனப் பாட்டிலோடு டி.வி.டியில் செட்டில் ஆகிறார்...

பார்ட்டி முடிவடையும் தருவாயில் வா வீட்டை சுற்றி காட்டுகிறேன் என்று வாழ் குழழி - வாய் குழறி பேசி அழைத்து சென்று லிவ்விங் ரூமுக்கு அடுத்த ரூமில் இருந்த பெரிய க்வீன் சைஸ் பெட்டை காட்டினார்...

அப்போது தான் அந்த ஷாக் கொடுத்தார்....

இங்கே பார்...இந்த பெட்ல இருவத்தஞ்சு ஐட்டத்துக்கு மேல போட்டிருக்கேன், என் வைபை தவிர என்றார்...

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (1)

அது 2004 ஆம் ஆண்டு மத்தியில் ஏதோ ஒரு நாள் மாலை நேரம்....நான் வேலைபார்த்துக்கொண்டிருந்த நிறுவனம் அமெரிக்க நிறுவனங்களின் மென்பொருட்களை சென்னையில் இருந்து உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தது...

ஒரு சிறிய ப்ராஜக்ட், அதற்கு இரண்டே பேர் கொண்ட ஒரு டீம். நானும் அதில் ஒரு அங்கம். என் வேலைகளையும் சேர்த்து என் நன்பன் விஜய் பார்த்துவிடுவான். நான் வெப் உலகம் அது இது என்று ஏதாவது நெட்டில் மேய்ந்துகொண்டிருப்பேன்...

எங்கள் நிறுவனத்தில் அமெரிக்க ப்ராஜக்டுகளை செய்ய உள்ள பத்து பதினைந்து டீம்களில் எங்களுடையது தான் மிகவும் சிறியது...எங்கள் ஆன்சைட் கோ.ஆர்டினேட்டர் எங்களை அவ்வளவாக கண்டுகொள்ளமாட்டார். நாங்கள் உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தது பாம், பாக்கெட் பி.சி போன்றவற்றுக்கான அப்ளிகேஷன்கள்...

பழைய மேனெஜர் ரிசைன் செய்து இரண்டு மாதங்களாகியும் எந்த புதிய மேனேஜரும் அமர்த்தப்படவில்லை...நாங்களே க்ளையண்ட் உடன் பேசுதல், டெலிவரி என்று அனைத்தையும் பார்த்துக்கொள்வோம்...

எங்களுக்கு ஒரு புதிய மேனேஜர் வந்துள்ளதாக மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது...அவரே ஒவ்வொரு ப்ராஜட் டீம் உடனும் சென்று அறிமுகம் செய்துகொண்டுவந்தார். எங்கள் சிறிய டீமையும் அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்கள்...

கொஞ்சம் குள்ளமாகவும், முகத்தில் ஆங்காங்கே பரு - புள்ளிகளுடனும், தலையில் சிறுநரைகளுடனும்...

ஒரு ப்ராஜட்க் மேனெஜருக்கு உரிய எல்லாம் அவருக்கிருந்தது...ஆங்கிலத்தில் அரைகுறைகளான எங்களுக்கு அவரிடன் படபட ஆங்கிலம் பெப்பே என்றது...

சிங்கப்பூரில் ஜாவா ப்ராஜட் மேனேஜராக இருந்தவர்...மனைவி இங்கே சென்னையில் ஏதோ இ-பப்ளிஷிங் கம்பெனியில் உயரதிகாரி. ஒரு குழந்தை...

இது இரண்டு நாளில் அவரைப்பற்றி நாங்கள் விசாரித்து தெரிந்துகொண்டது...ரொம்ப ஸ்ட்ரெயிட் பார்வெர்ட் மேனேஜர்களிடையே - உரிமையுடன் தோளில் கைபோட்டு பேசும் அவரின் அப்ரோச் அலுவலகத்தில் ரொம்ப பேருக்கு உடனெ பிடித்துப்போனது...

நான் வசித்தது திருவான்மியூரில் அப்போதைய அ.தி.மு.க அமைச்சரின் வீட்டு மேல் மாடியில். என் நன்பன் விஜய் வசித்தது திருவல்லிக்கேணியில்...

நாங்கள் இரவு இரண்டுமணிவரை இருந்து பணியாற்றினால் அவரும் எங்களோடவே அமர்ந்திருப்பார்...வேலை முடிந்ததும் விஜயை திருவல்லிக்கேணியிலும், என்னை திருவாண்மியூரிலும் ட்ராப் செய்துவிட்டு அவர் கோடம்பாக்கத்துக்கு - அங்கே வசித்துவந்தார், போவார்...

தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையில் மேலாளர் என்றாலே கொஞ்சம் டிஸ்டன்ஸ் விட்டுத்தான் பழகுவார்கள், இவரிடம் நாங்களே கொஞ்சம் டிஸ்டன்ஸ் மெயிண்டெயின் பண்ணுவோம்...

ஆனால் இவரே வரும்காலத்தில் வாரியா நன்பா, நாம இருவரும் இணைந்து ஒரு விபச்சாரியை அழைப்போம் என்று கேட்பார் என்று நான் கனவிலும் நினைத்துப்பாராதது...

நினைவுகள் தொடரும்...!!!!!!!!!!!

18 வயதுக்கு மேற்ப்பட்டவர்களுக்கு மட்டும்...

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை !!!!

இது தான் கதையோட தலைப்பு...ஆனா பதிவின் தலைப்பாக இதை தர விரும்பவில்லை...ஏன் என்றால் இதில் எழுதப்போகும் சில விடயங்கள் வாசகர்களுக்கு அதிர்ச்சி ஏற்ப்படுத்தலாம்...கலாச்சார அதிர்ச்சியாகவும் இருக்கலாம்...

அப்படிப்பட்ட வாசகர்கள் நீங்கள் என்றால் - நீங்கள் கம்ளெயிண்ட் பண்ணும்படி இருக்கவேண்டாமே என்பதால் இதனை சொல்லிவிடுதல் நலம்...

இந்த ப்ராஜக்ட் மேனேஜர் கதை உங்கள் வாழ்க்கையையோ, நீங்கள் பார்த்த நபர்களையோ ரிசம்பிள் செய்தால் அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல...!!!

ஆரம்ப டிஸ்கிக்காக மட்டும் இந்த பதிவு...

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (1)பாகம் ஒன்று

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (2)பாகம் இரண்டு

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (2)பாகம் மூன்று

ஒரு ப்ராஜக்ட் மேனேஜரின் கதை (2)பாகம் நான்கு

இதுவரை படிக்காதவர்களுக்காக : இந்த மீள்பதிவு

டயபட்டீஸ் ப்ரோட்டக்கால்

டயபட்டீஸ் ப்ரோட்டக்கால் டயபட்டீஸ் / நீரிழிவு / சர்க்கரை நோயை விரட்ட நியான்டர் செல்வனால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்த குழுமத்திற்கு ( https://www....